Google Site İtibar İlkesi AEA Sınırında İkiye Ayrıldı

🇬🇧 English: Read this in English →

Arama politikası güncellemeleri nadiren net bir tarihle gelir. Gelirse, o tarihi iki kere okumakta fayda var. Google Arama Kalitesi ekibi 28 Ağustos 2026 Cuma günü kısa bir not yayımladı ve ikinci paragrafın içine sessizce bir düğme yerleştirdi: 30 Ağustos’tan itibaren, site itibar ilkesi kapsamında verilen bir manuel işlem, Avrupa Ekonomik Alanı dışından arama yapan biri için bir şey, içeriden arama yapan biri için başka bir şey yapıyor.

Otuz yıldır politikaların sessizce şekil değiştirmesini izliyorum — en eski web’den bugüne kadar — ve bu düzenlemeyi dikkatle açmakta yarar var. Bu, ilkenin durdurmak için yazıldığı “parasite SEO” desenine bir af değil. Cezanın nereye ve nasıl indiği konusunda bir yargı yetkisi ayrımı. Ortak içerik taşıyan, kupon alt dizinleri barındıran ya da üçüncü taraf ortaklık bölümleri işleten bir WordPress veya WooCommerce yayınıysan, riskin şekli 30 Ağustos’ta değişti.

Yazının kalanı üç parça: Google’ın gerçekten ne dediği, güçlü bir ana alan altında yayın yapıyorsan ya da müşterin öyleyse bunun neden önemli olduğu, ve bu hafta ben olsam ne yapardım.

Gerçekten yeni olan ne

Değişiklik, Search Central Blog’da yayımlanan Update to the Site Reputation Policy başlıklı yazının içinde duruyor — 28 Ağustos 2026 Cuma, Google Arama Kalitesi ekibi imzalı. Ekip düzenlemeyi “Avrupa Komisyonu ile yapılan görüşmelerin ardından” diye çerçeveliyor ve doğrudan söylüyor: “DMA’nın aşırı geniş bir uygulamasının, arama sonuçlarımızın bütünlüğüne yönelik gerçek tehditleri ele almamızı engelleyebileceğinden endişe duyuyoruz.” Değişikliği doğuran regülasyon baskısını tam tam tarif eden, nadir bir cümle.

Mekanik değişiklik küçük ve keskin. 30 Ağustos 2026’dan itibaren:

• AEA dışından arama yapan kullanıcılar için, site itibar ilkesi kapsamında verilen bir manuel işlem, sitenin ilgili bölümü için arama sonuçlarını eskisi gibi doğrudan etkiliyor. Sitenin geri kalanına dokunmuyor.
• AEA içinden arama yapan kullanıcılar için, manuel işlemin etkisi uygulanmıyor. Bunun yerine “etkilenen bölüm, sistemlerimizde ayrıştırılabilir ve zamanla sitenin geri kalanından bağımsız olarak sıralanabilir.”

İkinci maddeyi yavaş oku. Google, AEA içinde cezayı kaldırmıyor. Google, manuel işlemden yapısal bir ayrıştırmaya geçiyor — kural dışı bölüm, sıralama açısından sanki başka bir siteymiş gibi ele alınıyor. Ana alanın güvenini artık miras almıyor, ama ana alanı da formal bir işlemle aşağı çekmiyor. Sonuç ruhta benzer; hukuki biçim ve zamanlama farklı.

Search Console bildirimleri iki tarafta da sürüyor. Site sahipleri manuel işlem uyarısını yine alıyor, yeniden değerlendirme talebi yine açık, ve aynı yazıya göre “uygun siteler, yeniden değerlendirme talebinin ardından anlaşmazlıklarını arabuluculuğa da götürebilecek.” Bu arabuluculuk maddesi DMA’nın parmak izi.

Alttaki politika değişmedi. Search Essentials spam ilkeleri site itibar kötüye kullanımını hâlâ “esasen o ana alanın önceden kurulmuş sıralama sinyalleri sayesinde” yayımlanan üçüncü taraf içerik olarak tarif ediyor, ve inceleyiciler hâlâ aynı dört ölçütü tartıyor: ana alanla sunum tutarlılığı, içerik kalitesi, sahiplik veya sorumluluğun açık şekilde belirtilmesi, ve içeriğin başka sitelerdeki yinelenen dağıtımı. Bu ölçütlerin hiçbiri tek başına ne gerekli ne yeterli. Uygulanan politika, Mart 2024 spam ilke güncellemesinden beri yürürlükte olan politikanın aynısı.

WordPress ve WooCommerce tarafı için neden önemli

Bu bir “içerik stratejisi” haberi değil. Bir yönetişim haberi, ve WordPress’çiler bu yükün çoğunu farkında olduğundan fazlasıyla taşıyor, çünkü platform güçlü bir ana alana yeni bir bölüm eklemeyi son derece kolaylaştırıyor. Her alt dizin kupon dikeyi, her ortak yazarlı /reviews/ klasörü, her medya sitesindeki “misafir stüdyo,” her WooCommerce içerik sitesindeki /deals/ ağacı — hepsi tam tam bu ilkenin yazıldığı desenler ve başka hiçbir CMS’te WordPress’teki kadar sık kurulmuyorlar.

Adı konması gereken üç sonuç:

Birincisi, coğrafi ayrım kitle düşüncesini değiştiriyor. Trafiğin çoğunluğu AEA içindeyse — Türkçe, Almanca, Fransızca, İspanyolca, İtalyanca siteler başta — ileride gelebilecek bir site itibar işleminin pratik etkisi artık uçurumdan düşüş değil, etkilenen bölümün zamanla yapısal olarak zayıflaması. Trafiğin çoğu ABD, İngiltere ya da Asya-Pasifik’teyse uçurum modeli hâlâ geçerli. Birlikte çalıştığım WooCommerce satıcılarının çoğu ikisinin ortasında bir yerde, ve “ortasında bir yerde” demek artık aynı sitede aynı anda iki modelin de çalışıyor olması demek.

İkincisi, yeniden değerlendirme yolu duruyor ve AEA anlaşmazlıkları için üzerine arabuluculuk ekleniyor. Bu 2026 öncesindeki duruma göre gerçek bir iyileşme — o zaman manuel işlem geldiğinde tek yol Search Console formuydu. Denetim izlerini tutan ajanslar — hangi yazıyı kim yazdı, ortak bölüm ne zaman ayrıldı, hangi editoryal denetimden geçti — arabuluculuk sürecinde gerçek kaldıraç bulacak. İçerik klasörünü paylaşılan bir FTP paylaşımı gibi işleten ajanslar bulmayacak.

Üçüncüsü, ve bu benim atlanmamasını istediğim kısım: ilke metni inceleme ölçütlerinden birinin “grafik tasarım, biçimlendirme, tipografi ve kullanıcı deneyimi özellikleri” olduğunu açıkça yazıyor. Bu bir SEO etiketi sorusu değil, bir tasarım sistemi sorusu. Aynı blok temayla, aynı Global Styles’la, aynı üstbilgi ve altbilgiyle işlenen bir ortak alt dizini — üstelik açık yazar imzaları ve görünür bir sahiplik satırıyla — insan inceleyicinin gözüne, çıplak bir alt alan adına ekstra sarılmış gibi duran aynı içerikten çok farklı görünüyor. WordPress “tutarlı sunum” argümanını kurmayı görece kolaylaştırıyor. Bu avantajı kullan.

Ben olsam ne yapardım (ya da yapmazdım)

Önümüzdeki iki hafta için dört hamle. Sırayla.

Sahip olduğun ya da baktığın her sitedeki her üçüncü taraf içerik yolunu envantere al. Hatırladıklarını değil — hepsini. Her site için hızlıca wp post list --post_status=publish --fields=ID,post_author,post_date --format=csv çalıştır ve yazara göre grupla. Editoryal ekipte olmayan her yazar aday. Editoryal denetimi bordronun dışında olan her alt dizin aday — /deals/, /coupons/, /partners/, /reviews/, /finance/, misafir stüdyolar, lisanslı beslemeler, sendikasyon toplayıcıları. Listeyi bir belgeye koy. Manuel işlem geldiğinde lazım olacak; gelmeden önce ise neyi tutup neyi bırakacağına karar verirken.

Sahipliği sayfada görünür hâle getir. Google’ın inceleme ölçütleri “içeriğin sahipliğinin veya sorumluluğunun açık şekilde belirtilmesini” doğrudan tartıyor. WordPress sitesinde bu çözülebilir bir arayüz sorunu: etkilenen bölümdeki her yazıda kalıcı bir ortak imza bloğu, o yazıların hepsinden bağlanan bir “Bu bölüm hakkında” sayfası, imzaya bağlı gerçek yayıncı kimliğine işaret eden bir schema.org Organization ya da Person bloğu. Bölüm başına on beş dakikalık blok tema işi. Şimdi yap — sonradan “biz zaten hep yapıyorduk” demek zorunda kalmadan önce.

AEA değişikliğini bir af olarak okuma. İlk sıcak yorumların bu şekilde çerçevelendiğini şimdiden görüyorum. Google’ın tarif ettiği yapısal ayrıştırma, ana alanın otoritesine yaslanmış bir bölüm için, o otoriteyi kaybetmekle işlev olarak benzer bir sonuç — sadece bir gecede değil, zamanla eriyor. Doğru okuma “aynı sonucun daha yavaş versiyonu, üstüne bir arabuluculuk yolu.” İçeriğin gerçekten birinci taraf ise ve ana alanla tutarlıysa, bunun sana dokunacak bir yanı yok. Değilse, zaman çizelgesi değişti. Yön değişmedi.

AEA içinde manuel işlem alırsan arabuluculuk maddesini kullan. Yeniden değerlendirme talebi yolu değişmedi; eklenen şey şu: “uygun siteler, yeniden değerlendirme talebinin ardından anlaşmazlıklarını arabuluculuğa da götürebilecek.” Bu gerçek bir usul hakkı ve incelemenin bağlamı kaçırdığını düşünüyorsan kullanmaya değer. Dosyayı, herhangi bir regülasyon yanıtı hazırlar gibi hazırla: tarihli editoryal iş akışı, sunumun ekran görüntüleri, yazar-sahiplik belgeleri, bölümün sitenin geri kalanıyla tutarlı ya da tutarsız olduğu örnekler. Yeniden değerlendirme talebini kaybeden site sahipleri neredeyse her zaman esastan değil, eksik evraktan kaybediyor.

Yapmayacağım bir şey: ana alanı korumak için bir alt dizini alt alan adına taşımak. İlke URL biçimine değil desene karşı yazıldı, ve inceleyiciler deseni tanıyor. DNS düzeyindeki kozmetik bir hamle hiçbir şey satın almıyor ama tarihe pahalıya patlıyor — yönlendirmeler, geri bağlantılar, ana alanın kurduğu güven. WordPress tarafında sıkıcı yol neredeyse her zaman doğru yol: URL’yi koru, editoryal yönetişimi düzelt, sahipliği okunur kıl, ve ilkeye kendi işini yaptır.

Arama politikası genellikle altımızda sessizce değişir. Bu sefer bir tarih ve iki paragraf mekanizma aldık — sektörün alıştığından fazlası. O iki paragrafı bir kez daha oku, kendi /deals/ ağacına bak, ve bugün karar ver: denetim izin olması gereken yerde mi?