🇬🇧 English: Read this in English →

Bir sonraki ajans sana “yapay zekâ ile daha hızlı yaparız” diyerek bir içerik programı, bir tasarım sistemi yenilemesi ya da bir göç projesi teklif ettiğinde kendine şunu sor: işin bir kısmını yapay zekâ yapıyorsa, teklifteki hangi satır onun bedelini karşılıyor. Yanıt saat ücretinin içinde geçen muğlak bir el hareketiyse, farkı sen taşıyorsun demektir.

Eylülü faturalama tarafını baştan kurarak geçirdik. İnsan saati bir satır. Token tüketimi, model başına, müşterinin okuyabileceği bir birimde ayrı bir satır. Dış servis maliyeti, sağlayıcının kendi faturalama birimiyle, yine ayrı bir satır. Fatura kısmı artık sıkıcı. Asıl ilginç olan, neredeyse kimsenin açık açık yazmadığı taraf, bir yukarısı: iş henüz başlamadan yazdığın teklif. Girdilerinden biri artık zaman değil, tüketim olduğunda değişen o kâğıt.

Açıkça söyleyeyim: ilk dört teklifi yanlış hesapladım. Azıcık da değil. Bir müşterinin eylül ayına ait raporu, kısa bir an için iki saatlik aylık bütçeye karşı 9,1 saat harcandığını gösterdi; doğru rakam 0,81’di. Rapordaki kod bozuktu, doğrudan sebep buydu. Asıl sebep daha derinde: yeni faturalamanın taşıyamayacağı bir biçimde iş emri yazıyorduk. Bu yazı, yanlış yaptığımız şeyi, bugün nasıl teklif verdiğimizi ve yapay zekâ içeren bir sözleşmeye koymanı önereceğim üç cümlelik maddeyi anlatıyor.

Aşağıdaki her şey kendi defterimizden. Aritmetik için yerleştiğimiz birim ve ondan çıkan kalem kalem fatura yazısına bak.

Sorun Fatura Değildi, Teklifti

Geriye dönük faturalama, verinin şeklini kabul ettikten sonra çözülmüş bir iş. Oturum transkripti sana kaç token geçtiğini, hangi modelin kullanıldığını ve sağlayıcının liste fiyatından ne alacağını söyler. Satış ücretiyle çarp, birime böl; fatura satırı kendi kendini yazar.

Teklif öyle değil. Teklif iş henüz yokken yazılır. Müşteri kâğıdı okur, bir rakama imza atar. O rakam ikiye katlanırsa ya da üçte birine inerse, güven o odadan çıkar. Eylülde üç aktif işimiz vardı: bir sanayi müşterisine aylık içerik, bir bölgesel perakendeciye çeyreklik SEO programı ve bir otelcilik grubuna tek seferlik göç hesabı. Üçü de aynı soruyu, farklı kelimelerle sordu: bu çeyrek bize ne tutar.

O aya kadar yanıt her zaman iki şeyin fonksiyonuydu, ikisini de iki taraf da bilirdi: saat ücretimiz ve saat tahmini. 14.09.2026’da token tüketimini süre kaydından harcamaya taşıdıktan sonra, saat ile token ayrı ayrı ölçülmeye başladı. Teklifin iki rakam söylemesi gerekiyordu, biz ikincisini nasıl büyütüp küçülteceğimizi bilmiyorduk.

Yanlış Hesapladığımız Dört Tahmin

Aşağıdaki dört denemenin her biri en az bir canlı işe uygulandı. Hiçbiri ayakta kalmadı. Başarısızlıkların ortak bir şekli var, ona birazdan geleceğim.

1. Token’ı saatin yüzdesi olarak koymak. İlk hamle, en çekici olanı: tokeni insan saatinin üstüne sabit bir yüzde eklemek. “Yüzde on beş koy.” Yazması kolay, okuması kolay, iki yönde de yanlış. Asistanın uzun belgeleri okuyup kıyasladığı araştırma ağırlıklı işlerde, token tüketiminin insan saatine oranı çok daha yüksek. İnsanın neredeyse bitmiş bir taslak üzerinde düzeltme yaptığı rutin üretimde çok daha düşük. Araştırma ağırlıklı bir parça için yüzde on beş teklif ettik, teslimdeki ağırlıklı token miktarı saat ücretinin yaklaşık yüzde kırkına denk geldi. Farkı biz yedik, çünkü alternatif, müşteriyle onlar için seçtiğimiz yüzdenin niye yanlış olduğunu konuşmaktı.

2. Oturum sayısıyla tahmin. İkincisi daha kötüydü. Kısa bir programı “sekiz oturum, her biri €X” diye fiyatladık; oturum, asistanda sınırlı bir çalışma bloğu demek. Sorun, geriye dönük faturalamayı da öldüren o eski sorunun aynısı. Oturum uzunluğu teslim edilen iş değildir. Aynı teslim üzerinde bir sabah, ağır önbellek okumalarıyla tek bir 110 dakikalık oturuma çıkabilir ya da üç kısa patlamaya bölünebilir; token tüketimi, sıralamaya göre beş katına kadar oynar. Oturumla teklif vermek, müşterinin aldığı şeyle değil aracın biçimiyle teklif vermektir.

3. Teslim başına sabit token bütçesi. Üçüncü deneme daha disiplinliydi. İki yayınlanmış 1.500 kelimelik yazının teslimdeki maliyetini ölçtük: 15.000 ağırlıklı token, katalogumuzda 0,15 birim, Opus’ta 0,45 €. Sonraki altı yazıyı 0,15’ten teklif ettik. Üçü altında kaldı; üçü iki katına çıktı. İç kataloğa referans veren, üç dış kaynağı derleyen ve stil kılavuzuna karşı iki tur editör alan bir yazı, tek brief üzerinden yazılanla aynı girdi değil. “Bir yazı” bir birim değildir. Teslim başından teslim sınıfına geçtik, bugün kullandığımız biçim bu.

4. Saat ile tüketimi tek bütçede toplamak. Bize en çok itibar kaybettiren bu oldu. Bir müşteri, ajans desteğimize aylık iki saatlik tavan koymuştu, biz de iyi niyetle bu tavanın içinde teklif vermiştik. Sonra haftalık raporumuz, eski süre kaydı ucundan beslenerek token harcamalarını saatmiş gibi alıp kapasite hanesine topladı. O pazartesi önizlemesi 9,1 saati 2,0 saatlik bütçenin karşısına koyuyordu. Gerçek insan süresi 0,81’di. Görünen 28 saatlik aşımın 23,67’si saat sanılmış token birimiydi, 4,68 €’su saat sanılmış dış API harcamasıydı. Rapor gönderilmeden yakaladık. Asıl ders rapor hatası değildi: tek bütçeli teklif, iki girdinin karşılaştırılabilir olduğunu varsayar, oysa değildirler.

Dört deneme, tek bir şekil. Her biri, zamana göre tasarlanmış bir kabın içine değişken bir tüketim girdisini sıkıştırmaya çalıştı. Her biri ya müşterinin anlamadığı sahte bir tavan ya da güvenemediği sahte bir hassasiyet üretti. Sonunda bu baskıyı bırakınca çözüm görünür hale geldi.

Bugün Nasıl Teklif Veriyoruz, O Madde Neden Sözleşmede Durmalı

Güncel iş emri iki bütçe taşıyor. İnsan saati bütçesi, saat cinsinden, kendi ücretimizle. Yapay zekâ tüketim bütçesi, birim cinsinden; bir birim 100.000 ağırlıklı token (girdi artı çıktının beş katı, çünkü kullandığımız her model çıktıyı tam olarak girdinin beş katına fiyatlar), kabaca 10-15 dakika aktif asistan çalışması. Her satır iki rakamı da söyler, teslim başına değil, işin düştüğü teslim sınıfı başına: araştırma ağırlıklı, rutin üretim, yalnız inceleme ve benzeri.

Buraya iki ek madde daha yerleşti. Yapay zekâ satırı artı eksi yüzde otuzluk bir sapma bandı taşır, bandı aşan her satır sessiz bir faturaya değil, bir konuşmaya yol açar. Teklif, fiyatlamanın parçası olarak model karışımını adıyla söyler: Sonnet fiyatıyla verilmiş bir satır, yeniden teklif edilmeden sessizce Opus’a çıkamaz. Müşteriler, faturanın bu şekilde ayrıştırıldığını bir kez gördüklerinde iki maddeyi de kabul ediyor; sapma bandı özellikle, görünürlüğü olmayan geleneksel sabit teklifin yanında hedging değil, şeffaflık olarak okunuyor.

Rakamlar, kendi eylül ve ekim kayıtlarımızdan. Sonnet’te 1.500 kelimelik bir yazı: 0,15 birim × 0,60 €, yani 0,09 € tüketim, satış ücretimizle müşteriye yaklaşık 0,45 €. Aynı yazı Opus’ta: 0,15 birim × 3,00 €, liste fiyatında 0,45 € maliyet, faturada 0,90 €. On parçalık bir ürün açıklaması programı, kayıtlarımızda parça başına 0,6-1,1 birim arasına oturuyor. Yüz parça için ortalama 0,8’den 80 birim eder; Opus’ta 240 €, Sonnet’te 48 €. Teklifteki yapay zekâ satırı budur. İnsan saati satırı ayrıdır ve her zaman olduğu gibi hesaplanır.

Ölçülen Sonuç Sıkıcı, Zaten İstediğimiz O

İki bütçeli model canlıya alındığından beri eylüldeki üç iş, iki dolu ay boyunca kavgaya dönen tek bir aşım konuşması görmedi. Bandı aşan tek yapay zekâ satırı, teslim sınıfının öngördüğünden daha fazla dış kaynak çeken bir parçada çıktı ve fatura gitmeden önce on dakikalık bir aramayı tetikledi. Müşterinin finans sorumlusu o aramayı “bir yapay zekâ maliyetinin bana faturada görünmeden önce ilk kez açıklanması” diye tanımladı. İş kasımda ücret revizyonu konuşulmadan yenilendi.

İç tarafta, model değiştiğinde süre kaydından harcamaya 58 tüketim kaydı, toplam 86,51 €, taşındı. Taşıma sırasında çıkan tuzaklar bu serinin fatura yazısında duruyor. Hiçbiri alıcıya ulaşmıyor. İki bütçe ulaşıyor.

Bugün Olsa Neyi Farklı Yapardık

İki bütçeli maddeyi kataloğa dokunmadan önce yazardık. Bizim izlediğimiz sıra önce harcama kategorileri, sonra katalog, sonra teklif oldu; müşterinin gördüğü sıra bunun tersi, ilk karşılaşma iş emridir. Tek bütçeli bir kâğıdı imzalayıp sonra insan ve yapay zekâ satırlarına bölünmüş bir fatura alan müşteri, haklı olarak, fiyat konuşmasının olaydan sonra yapıldığını hisseder.

Bir de işi erkenden biçim üzerinden sınıflandırmış olurduk. “Teslim sınıfı” kulağa prosedürel geliyor; alternatif ise parça başına teklif ve o yukarıda nasıl çöktüğü yazılı. Dört beş sınıf bizim boyumuzdaki bir ajansın yaptığı her şeyi kabaca kapsıyor: araştırma, üretim, revizyon, operasyonel, keşif.

İki Bütçeli Teklifi WordPress veya WooCommerce Üzerinde Kurmak

Bu işi alıcı tarafından değerlendiriyorsan, teklifi veren ajansa sorman gereken iki soru var. Birincisi, yapay zekâ tüketimi nerede ölçülüyor. İkincisi, o ölçüm faturama nasıl ulaşıyor. İkisi de strateji değil, uygulama; verilen yanıtlar ajansın anlattığını gerçekten teslim edip etmediğini gösterir.

Proje veya faturalama yüzeyi zaten WordPress ya da WooCommerce üzerine kurulu bir kurumda yaklaşım düz. Her işi bir özel içerik türü (CPT) olarak modelleriz, iki meta alanıyla: saat cinsinden insan saati tavanı, birim cinsinden yapay zekâ tüketim tavanı. İkinci bir CPT teslim sınıflarını tutar; her sınıfın birim fiyatı ve varsayılan model katmanı vardır (Sonnet, Opus, Haiku). Üçüncü bir CPT ya da birincisinin üstündeki bir taksonomi satır bazlı tahsisleri tutar. Sapma bandı iş meta’sında yüzde olarak durur. Üç CPT de REST’e açılır; faturalamayı yürüten araç, WordPress REST API’si üzerinden bunları herhangi bir özel entegrasyon olmadan okur.

Ölçüm diğer yarıdır. Asistan oturum verisi bizim tarafta proje başına JSONL dosyalarında, her mesajda kullanım blokları ile duruyor. Gecelik bir iş o dosyaları okur, `message.id` üzerinden tekilleştirir (bu opsiyonel değil, tekilleştirilmezse sayım kabaca ikiye katlanır), teslim edilen parça başına ağırlıklı tokeni hesaplar ve faturalama sistemine teslim başına tek bir harcama kaydı yazar; kayıt `task_id` taşır ki parça kendi fatura satırında görünür, projeye asılı kalmaz. İki yazılımcı WordPress tarafını bir sprintte, ölçüm hattını iki sprint daha ekleyerek kurar. Tuzaklar bu serinin oturum transkripti yazısında yazılı.

Teslim maliyeti kabaca: WordPress tarafı için üç dört hafta mühendislik, ölçüm hattı için iki hafta daha, ve katalog oturana kadar bir çeyrek boyunca gerçek faturaya karşı sürekli kalibrasyon. Üç katalog kalemini ilk canlı faturalarına karşı düzelttik; kimse bunu liste fiyatından ilk hamlede doğru yapamıyor, bunu yapabildiğini söyleyen bir tedarikçiye şüpheyle yaklaşırdım.

Bir Sonraki Sözleşmene Yapıştırılacak Üç Cümle

Bu çeyrek yapay zekâ destekli bir iş sipariş edecekse, aşağıdaki üç cümle faturanın netliği için saat ücreti pazarlığından daha fazlasını yapar. “Tedarikçi, yapay zekâ tüketimini insan emeğinden ayrı olarak, sağlayıcının kendi faturalama biriminde, her satırda model katmanı adıyla teklif eder. Her yapay zekâ satırına artı eksi yüzde otuzluk bir sapma bandı uygulanır; bandı aşması beklenen her satır iş yapılmadan önce yeniden teklif edilir. Yapay zekâ kalem kalemleri faturaya oturum toplamları üzerinden değil, teslim ölçümü üzerinden girer, ölçüm yöntemi talep üzerine bildirilir.”

Bu madde yapay zekâ destekli iş teklifi meselesini çözmez. Sorunun şeklini görünür kılar, yukarıdaki dört yanlış denemenin hep eksik bıraktığı yan. Mevcut ajansın bu maddeyi yazmaya direnirse, bir sonraki konuşma zaten yapmayı planladığından daha faydalı olur. Biz o ajans isek, aynı maddeyi katalogdan önce yazardık; bir dahaki sefere oradan başlarız. Faturalama kurgumuz canlıda; işinize karşı çalıştırmamızdan bizi iki konuşma ve bir iş emri ayırıyor. En hızlı yol ajans sayfası ya da teklifi görmeden faturayı görmek istiyorsan fatura kalemi yazısı.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Close Search Window
↑